Susan: "Kleine overwinningen tellen ook"

Terug naar blog

Susan: "Kleine overwinningen tellen ook"

za 19 aug 2017 Gastblogger

“Ik kan dat niet”, schiet vaak door mijn hoofd tijdens een les bootcamp. Slingeren aan een rek? Daar ben ik vast te zwaar voor. Springen op een box? Nee, straks ga ik onderuit. En squats met gewicht op mijn schouders? Nee, dan val ik achterover. Zo weet ik nog wel meer smoesjes om ergens onderuit te komen.

Angst voor de angst. Trainer Ben wees me er laatst op. Hij bleef net zo lang naast me staan tot ik mijn sprong op een houten kist goed uitvoerde. Ook sommige mede-bootcampers vonden het eerst een enge oefening. Ondanks onze angsten, flikten we het wel. Voor anderen iets kleins, voor mij een overwinning. En ik voelde me gesteund. Door mensen die zelf hebben ervaren dat vertrouwen in jezelf het enige is wat je nodig hebt op zulke momenten. O, en een beetje coördinatievermogen misschien. Het scheelt een heleboel blauwe plekken.

En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Als ik soms hoor dat mensen zich bekeken voelen en daarom niet graag in een sportschool komen, vind ik dat jammer maar ook begrijpelijk. Ik ben zelf niet het type dat zich continu verheerlijkt voor de spiegel en ik loop negen van de tien keer als een bang vogeltje op zoek naar een paar halterklemmen om gewichten te bevestigen. Ik heb dan echt een motivatiespeech nodig. Daarom train ik graag samen met anderen die dat zelfvertrouwen wél hebben.

Ik wil wedden dat er meer mensen zijn die denken dat ze iets niet kunnen of bang zijn om te falen. De vraag is: Wat helpt je om je doel dan toch te bereiken? Als ik zelf denk iets niet te kunnen, heb ik maar één ding nodig; Het bewijs waarom ik een bepaalde oefening wél kan. Dus ik blijf mezelf uitdagen. En die box jump? Ik heb maar één keer een flinke smak gemaakt!

Voor als je een keer aan jezelf twijfelt: Je kunt het wél! Die zin leer ik ook even uit mijn hoofd.

Deel deze blogpost: